100 gastvrije koppen koffie, met mooie en inspirerende verhalen als resultaat! Wil je ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

Al een aantal jaar ben ik een van de organisatoren van Berkel-Enschot aan de Kook, een running diner voor en door Berkel-Enschottenaren. Toen Danique, bij een bezoek aan haar kapper (!), hierover hoorde praten nam ze contact met me op: ‘Dit wil ik in Koolhoven gaan organiseren!’. Tekst en uitleg is snel en graag gegeven, gastvrij bij Danique thuis op de koffie dus deze keer.

De kennismaking is hartelijk en spontaan, het ijs meteen gebroken. Met een mok koffie aan de keukentafel zoeken we al snel naar gemeenschappelijke (Tilburgse) connecties. Dat blijken er niet eens zo heel veel te zijn, maar zo voelt het wel op een of andere manier. Wat haar drijft om ‘Koolhoven aan de Kook’ op te zetten is bourgondische gezelligheid, verbinding in de wijk en het leren kennen van nieuwe mensen. Onze werkwijze en frisse ideeën zijn snel gedeeld, ze kan zo starten…!

Danique is mede-eigenaar van SQALA Recruitment, specialist in het werven en selecteren van office-personeel op MBO-, HBO- en WO niveau. Onderscheidend? De website zegt van wel: verfrissend, persoonlijk en kundig, met passie voor recruitment! Ruim 20 jaar ervaring brengen Danique en haar 2 collega’s daarvoor mee.

Ze gaan op zoek naar de ultieme match, alleen dan worden opdrachtgever en kandidaat aan elkaar voorgesteld. Dat betekent heel veel koppen koffie bij de bedrijven, op het SQALA kantoor of op een externe locatie, het is de kracht van persoonlijke contactmomenten. Wat opvalt aan de aangeboden vacatures is dat het om bijna allemaal fulltime functies gaat. Gezien het aanbod van parttime werkzoekenden maakt dat de uitdaging om de geschikte kandidaat te vinden nog groter… Maar dat is wat Danique wil, iedere dag het verschil mogen maken voor die ene werkzoekende of werkgever!

Beste Danique, wat ben je een ontwapenend mens, dankjewel voor een vrolijke ochtend waarin een SQALA aan onderwerpen voorbijkwam. En ik wens je veel succes met de eerste editie van ‘Koolhoven aan de Kook’!

100 gastvrije koppen koffie, met mooie en inspirerende verhalen als resultaat! Wil je ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

Via de facebookpagina kreeg ik een berichtje binnen: ‘Ja, ik wil wel een van die 100 zijn.’ Jack Fijneman, oud-collega uit het Efteling Hotel, en al jaren uit het oog verloren! Zijn berichtje doet me glimlachen en brengt mooie herinneringen naar boven, een afspraak is dan ook snel gemaakt!

Na wat omzwervingen werkt Jack nu bij Hutten als Regio/accountmanager zakelijke horeca & projecten. We spreken af bij een van ‘zijn’ locaties; ’t Boshuys, prachtig gelegen in de bossen bij Best. Een warme ontmoeting volgt, en al snel halen we mooie verhalen op uit de (toenmalige) wereld van de Efteling.
Over bouwen aan een team, verantwoordelijkheid en ontplooiing. Maar ook over NAVA’s, late borrels en saamhorigheid. Over ‘de overkant’ en de vele hotelmanagers die langskwamen… Een mooie tijd om op terug te kijken!

Zoals ik het bedrijf Hutten zie is het een organisatie die constant in beweging is en niet bang is buiten de gebaande paden te denken en doen. Neem de Verspillingsfabriek, Huttens’ antwoord op voedselverspilling. Een mooi initiatief. Jack legt mij de filosofie van Hutten uit, zoals dit op de website te lezen is: ‘Medewerkers heten bij ons samenwerkers. Want we doen het samen. Geluk loopt daar als een rode draad doorheen, want gelukkige samenwerkers dragen hun werk met passie uit. Zo kunnen ze geluk overbrengen op andere mensen en hen een uniek moment of waardevolle belevenis bezorgen. Elke dag kunnen en mogen we zo onderscheidend zijn en willen we van betekenis zijn. Meer aandacht, daarmee maken we het verschil.’ Ik kan me hier helemaal in vinden, gastvrije aandacht creëert een gevoel en een beleving bij mensen, en daar draait het om.

In aandacht geven is horeca-man Jack, zoals ik hem heb leren kennen, altijd al goed geweest. Volop oog en aandacht voor zijn gasten, maar ook voor collega’s en leveranciers. We zijn nog lang niet bijgepraat, telkens komen er nieuwe anekdotes en herinneringen naar boven. Terugrekenend realiseren we ons ineens dat het Efteling Hotel dit jaar 25 jaar bestaat. Een mijlpaal die gevierd mag worden. We nemen dan ook afscheid met het voornemen een reünie te gaan organiseren. Dank Jack, dat wordt een mooi vervolg op een gastvrije kop koffie…!

100 gastvrije koppen koffie, met mooie en inspirerende verhalen als resultaat! Wil je ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

De meest verrassende ontmoetingen zijn die waarvan je je vooraf nog helemaal geen voorstelling kunt maken! Mijn kennismaking met Walter Franz, bij Kaldi Tilburg is er zo een. Mijn ‘2^e gastvrije kop koffie’ vond het wel een goed idee om ook met hem aan de koffie te gaan, en zo geschiedde…

Walter is oprichter van Corporate Housing Holland, een bedrijf met een missie; de nummer 1 zakelijke huisvester in Tilburg zijn! Zij ‘creëren een uniek thuisgevoel voor zakelijke reizigers en expats zodat succes, zowel op persoonlijk als zakelijk vlak, op de eerste plaats kan staan’. Een eigen woning/appartement met de service van een hotel, een prima combinatie. Met aandacht en persoonlijke service op maat.

Mijn hospitality-voelsprieten staan aan, dit concept ademt gastvrijheid op alle fronten. Dat gevoel wordt versterkt door de persoonlijke anekdotes die Walter vertelt. Van het bezoek aan Ikea met Amerikaanse gasten die verbaasd waren een ongemeubileerd appartement aan te treffen tot een groep uit de Verenigde Emiraten die, om te acclimatiseren, gingen wandelen in de Oude Warande; zij kwamen rechtstreeks uit een grote ‘zandbak’ en waren nog nooit in een bos geweest!

Zeker zo interessant vond ik het om zijn persoonlijke verhaal te horen, geboren in Breda met Indonesische roots, en al op jonge leeftijd naar Tilburg verhuisd. Veel gereisd, maar alweer heel wat jaren terug op honk. Hij voelt zich Tilburger. ‘Tilburg is mijn stad, veilig, dorps en groen. Met een mentaliteit van ‘doe maar gewoon…’’. Zijn loopbaan is grillig, via de harde internationale inkoopwereld en telecombranche is Corporate Housing Holland ontstaan. Een hulpvraag van Tilburg University in 2005 werd een papieren concept dat meteen uitmondde in een eerste opdracht. Ook is Walter sinds een paar jaar kwartiermaker van Greenzone of Eindhoven (werken in Eindhoven en wonen in het groene buitengebied).

Netwerken is niet zo zijn ding, zegt hij zelf. ‘Je zult mij niet zien op grote netwerkborrels, ik ben geen netwerker aan de voorkant’. Wat hij vooral wel heeft is oprechte interesse in mensen. Hij gelooft in hun kunnen en vertrouwt op een goede insteek en afloop. Daarom vind ik dat hij op zijn manier juist een hele goede netwerker is; hij kent veel mensen en zet de juiste lijntjes uit naar de juiste personen op momenten dat dit nodig is!

Een paar koppen koffie en bijna twee uur later spreken we af snel samen verder te praten over Corporate Housing Holland. Dank Walter, dat je zo spontaan ‘ja’ hebt gezegd tegen mijn uitnodiging!

100 gastvrije koppen koffie, met mooie en inspirerende verhalen als resultaat! Wil je ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

Gastvrije kop koffie, bekeken vanuit Het MerkMenu 5/100

Het terras van Landgoed Bosch en Duin (Loonse en Drunense duinen) vormt deze ochtend het decor voor een kop koffie met Paul Kruijssen van P Projects, Mensen maken het Merk. We zijn beiden lid van CCB (Communicatie Club Bourgondië) en beiden nieuwsgierig. In de voorjaarszon, omgeven door wandelaars, fietsers en hondenbezitters een mooie plek voor een mooi verhaal over communicatie, op zoek naar raakvlakken.

 Paul wil het beste uit mensen en organisaties halen en heeft daartoe zijn werkwijze beschreven in het boek ‘Het MerkMenu’. In dit boek beschrijft hij hoe je in elf stappen je organisatie onderscheidend op de kaart kunt zetten, samen met de mensen die er werken. Een vertaling naar gastvrijheid? Die is snel gemaakt. Een onderscheidende uitstraling van een organisatie vormt zich makkelijker als de neuzen dezelfde kant op wijzen en de interne gastvrijheid op orde is.

De vier fases/elf stappen in vogelvlucht: De onderzoeksfase (identiteit, imago en communicatie(middelen)) brengt de huidige status van gastvrijheid in beeld, een soort nulmeting. In de ontwikkelfase wordt de visie en focus beschreven en verwerkt in een creatief concept. Ook wel; waar willen we naartoe met onze gastvrijheid? Vervolgens gaan medewerkers in de uitvoerende fase (structuur in communicatie, middelen en merkmakers) aan de slag om het creatieve concept om te buigen naar werkbare doelen. Waar worden wij en onze gasten blij van? In de laatste fase (monitoren) worden de doelen getoetst en geëvalueerd. Want goed gastheerschap draagt bij aan goed ondernemerschap! Zoals Paul het mij uitlegt is het een laagdrempelig doe-model dat in korte tijd resultaten kan laten zien. Genoeg organisaties die hiermee winst kunnen behalen hebben lijkt me.

 Op mijn vraag hoe Paul zelf tegen gastvrijheid aan kijkt zegt hij: ‘Ultieme gastvrijheid is het jezelf kunnen zijn bij een ander. Door die ander gezien en geaccepteerd te worden’. ‘Jezelf zijn’, een mooie, en ook heel actuele omschrijving…

Dank Paul, voor een zonnig en inspirerend verhaal met veel raakvlakken. Dank ook voor het gesigneerde exemplaar van je boek, ik laat je zeker nog weten wat ik ervan vind.

Interesse in het boek ‘Het MerkMenu’? http://www.managementboek.nl/merkmenu

100 gastvrije koppen koffie, met mooie en inspirerende verhalen als resultaat! Wil je ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

Gastvrije kop koffie 4/100, ‘a trip down memory lane’

Ik denk dat iedereen ze wel kent; mensen die niet in je dagelijks netwerk zitten maar die je wel altijd weer ergens tegenkomt. Frédérique van de Wouw – Mannaerts is zo iemand. Onze vaders werkten jarenlang bij hetzelfde bedrijf, we hebben samen de hotelschool ‘gedaan’ en troffen elkaar een paar jaar geleden weer bij het hardlopen!

Met plezier dus accepteerde ik haar uitnodiging om een gastvrije kop koffie te drinken. Een kop koffie die, als afsluiting van een heerlijke lunch, plaatsvond op de Rooi Pannen. Op de plek waar we zoveel herinneringen delen en waar dàt is gevormd wat ons nog steeds bindt: Hotello-DNA! Een profiel dat veel overeenkomsten vertoont op het gebied van dienstverlening, aandacht, oog voor detail en sfeergevoeligheid. Het werd een ‘trip down memory lane’ waarin ook Cos Bakker, die spontaan aanschoof aan onze tafel, een rol speelde. Onze praktijkdocent Koken van toen is inmiddels Adjunct Directeur Horeca maar nog even enthousiast en bevlogen. Met het ophalen van herinneringen uit de periode 1985-1989 (!) werden verschillen met het huidige onderwijssysteem blootgelegd. Niet beter of slechter, maar anders… De aanpak van de hotelschool was streng en schools, en de praktijk speelde een hele belangrijke rol. De lat lag erg hoog maar dat stimuleerde wel een mentaliteit van aanpakken en ‘niet lullen maar poetsen’. Een aanpak waar zowel Frédérique als ik tot op de dag van vandaag nog profijt van hebben.

De 2-gangen lunch (aanrader!) werd verzorgd door eerstejaars leerlingen. We voelden weer rode wangen en spanning van alles goed te willen doen, maar ook de hoop niet te gaan morsen met wijn of soep. We hebben genoten, niet in de laatste plaats door de gastvrijheid ‘onze meneer Bakker’! Hoe waardevol is het om met zoveel plezier terug te kijken op je studietijd, voor mij is dit in ieder geval goud waard! Ik kom hier snel weer terug.

Dank Frédérique voor een fijn gesprek vol gezelligheid en inspiratie, we zijn nog lang niet bijgepraat. Ik weet zeker dat jij de juiste richting gevonden krijgt en dat wij elkaar snel weer tegenkomen! En niet pas bij de Rooi Pannen reünie in oktober 2017!

100 Gastvrije koppen koffie, met mooie en inspirerende verhalen als resultaat! Wil je ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

Gastvrije kop koffie ‘with a view’ 3/100

Ik ben uitgenodigd door Mauro de Leeuw om naar een prachtige locatie van de Amarant Groep (ondersteuning, zorg en behandeling aan mensen met een beperking) te komen! Onze kennismaking gaat terug naar de periode dat we, vanuit Hotel Overleg Tilburg, twee hele mooi en succesvolle benefietavonden georganiseerd hebben, een mooie tijd. Sindsdien komen we elkaar jaarlijks tegen tijdens carnaval en Tilburg Culinair, niet echt een setting om bij te praten met een kop koffie.

Met een fantastisch uitzicht op de tuin kletsen we bij. Over gastvrijheid in de hotellerie en de Retailbranche, maar ook over wonen/werken in het buitenland en de veranderingen in de zorg. Sinds november 2016 is Mauro Parkmanager bij Amarant, zijn belangrijkste doel is om een veilige en compleet gefaciliteerde omgeving voor bewoners te creëren. Dat doet hij het liefst door cliënten en collega’s hier zoveel mogelijk bij te betrekken. Door bevlogen te communiceren vanuit kansen en mogelijkheden vraagt hij om aandacht en actie en probeert hij een en ander in beweging te krijgen. Een prachtige uitdaging, maar zeker geen gemakkelijke! Wel doet de zorgsector steeds vaker een beroep op mensen uit de gastvrijheidssector, een hele positieve ontwikkeling!

Grappig hoe we elkaar als Hotello’s ‘verstaan’, we hebben maar een half woord nodig om te weten wat de ander bedoelt of voelt. Op mijn vraag wat echte gastvrijheid is zegt hij: ”wanneer je iemand vraagt naar zijn/haar favoriete restaurant is het vaak moeilijk te benoemen wat men dan gegeten heeft. De gerechten zijn slechts een onderdeel, het gaat om de totaalindruk. Dat is gastvrijheid.”

Op weg terug naar mijn auto loopt een bewoner mij tegemoet en in het voorbijgaan roept hij enthousiast: ”Weertje hè!” “Nou en of” zeg ik en met een glimlach loop ik verder, hij heeft gelijk, wat een weertje!

Dankjewel Mauro, voor je gastvrije ontvangst en het prachtige uitzicht op de lente! We zien elkaar nu vast wel eerder dan pas bij Tilburg Culinair.

Laatst las ik over een ondernemer die zich ten doel had gesteld 100 koppen koffie te drinken met mensen met een verhaal. Oude bekenden of nieuwe contacten, als het maar inspirerend zou zijn. Genoeg inspiratie voor mij om  een soortgelijk project te starten; koffie met gastvrijheid als rode draad! Wil jij ook deel uitmaken van mijn 100 gastvrije koppen koffie project? Stuur me een berichtje en we plannen iets waar en wanneer jou dat uitkomt!

Gastvrije kop koffie 2/100, met liefde voor Tilburg

Daar zit je dan, heerlijk in het voorjaarszonnetje op het terras van Villa Pastorie, één van de pareltjes aan de Tilburgse Piushaven. Een prima plek om af te spreken met Ruud van Groeninge van Tilburg.com, digitaal platform door en voor Tilburgers. Ruud en ik hebben vorig jaar samen in de PR Commissie van Tilburg Culinair gezeten, maar elkaar echt kennen doen we eigenlijk niet. Tijd dus voor een gastvrije kop koffie!

En dan blijken er al snel veel gemeenschappelijke delers zijn; liefde voor de stad en liefde voor mensen, voor genieten, verbinden en enthousiasmeren. De stap naar gastvrijheid is makkelijk gemaakt. “Ik wil met m’n klanten omgaan zoals met m’n vrienden”, zegt Ruud. Dus amicaal en direct, maar vooral warm en persoonlijk. En het liefst ook nog proactief, door zich te verdiepen in dat wat goed is voor zijn klant. Mooie strategie, maar ook haalbaar? Ruud en zijn compagnon Ivan Mols zijn het gezicht van Tilburg.com, en lijkt privé niet altijd van zakelijk te onderscheiden. Want, zo zeggen ze zelf; Tilburg.com is Tilburg! Tilburg.com is van de Tilburger. En dus hoeft een scheiding niet altijd nodig of lastig te zijn.

We kletsen verder, de tijd vliegt als goed gezelschap elkaar vindt op een fijne locatie, een tweede rondje is dan ook al besteld.
We hebben het over netwerken, passie, Koningsdag en Sexy (!) Tilburg. Wie had kunnen denken dat ik mijn stad ooit nog sexy zou noemen! Maar Ruud overtuigde me dat deze term inmiddels echt wel past bij de ‘schôônste stad van ’t laand’.

Gastvrij zakendoen is niet gebonden aan een branche of een seizoen, het is een vorm van omgaan met elkaar, doelen nastreven en dromen najagen. Dank Ruud, dat je me aan het denken hebt gezet om ook kritisch naar mijn eigen dromen te blijven kijken. Fijn om je nu wat beter te kennen, deze kop koffie gaat zeker een vervolg krijgen!

The Jane in Antwerpen, een restaurant dat lang op onze culinaire bucket list stond! Ik had al vaak om 08.00 uur in de ochtend online geprobeerd te boeken, maar het was ons helaas nog steeds niet gelukt een reservering te bemachtigen. Tot enkele weken geleden…

Een bezoek aan Antwerpen stond al gepland; vrijdagochtend heen, zaterdagavond terug. Hotelletje vlakbij de Markt geboekt, de rest zouden we wel zien. Twee dagen voor vertrek kwam er een berichtje van The Jane op Facebook voorbij: ”het is Giftvoucher-week, en we hebben nog enkele plaatsen vrij voor de lunch op donderdag en vrijdag”. Zonder verder na te denken heb ik gebeld en jawel, vijf minuten later was de reservering voor een lunch voor twee een feit!

Hoe gaaf, en zoveel zin er in dat je bijna bang bent dat het tegen gaat vallen… Maar het was geweldig! Restaurant The Jane klopt van begin tot eind, helemaal, als een bus, voor 100%, en dat is eigenlijk nog een understatement!

Aangezien voorafgaand aan de opening ‘The Jane in wording’ veelvuldig gedeeld is op social media voelde het bijna alsof we er al eens geweest waren. Een prachtig pand, mooi gelegen ook, de kapel van het voormalig militair hospitaal. Stoer en stijlvol ingericht met hier en daar een rauw randje, de vrome sfeer is behouden. Werkelijk niets is aan het toeval overgelaten. Leuk ook om de diversiteit aan gasten te zien; zakenlunch, familie-uitje, intiem met twee of gezellig met vrienden, en iedereen ‘dressed to the occasion’.

We hebben ons laten onderdompelen in een heerlijke 10-gangenlunch met bijbehorend wijnarrangement (als je er dan toch bent…), we verlieten het restaurant pas rond 17.30 uur.  Een tip: plan dus niet te veel middagafspraken meer, maar overigens ben ik van mening dat je hier ‘even’ lunchen ook niet moet willen.

Alle gerechtjes waren prachtig, zeer verrassend en verfijnd van smaak. De wijnen pasten prima en maakten het hemels. The Jane maakt wat dat betreft de verwachting absoluut waar, en dat is ook zoals het hoort. Maar het allergrootste compliment gaat toch naar de medewerkers. Er stond een team dat elkaar op alle fronten aanvoelde en aanvulde. De combinatie van Vlamingen, Zeeuwen en Hollanders zorgde voor een chemie die heel prettig en meer dan bijzonder was. Stuk voor stuk gastheren en –vrouwen die plezier uitstraalden, die vol trots de gerechtjes presenteerden en die graag en met humor een gesprek met gasten aanknoopten. Medewerkers die commitment lieten zien en die altijd de gasten centraal hadden staan. Maar er stond vooral ook een team dat liet zien dat het draait om samenwerken. Natuurlijk zal er ook af en toe felle discussie of onenigheid zijn, maar hier geen zichtbare scheiding tussen witte en zwarte brigade, hier wordt samengewerkt! Keuken en bediening gebroederlijk naast elkaar tijdens de mise en place voor het diner, met ruimte voor een praatje en een geintje, met aandacht voor elkaar.
Ik bof, we hebben inmiddels al veel restaurants, met of zonder sterren, bezocht en vaak echt heerlijk gegeten, maar het gaat om veel meer dan alleen de smaak van een gerecht, het gaat om de totale beleving. Reden voor ons om the Jane absoluut op de eerste plaats te zetten!

Ons verdere verblijf in Antwerpen bleef een beetje in het teken staan van The Jane. Vele ‘flashbacks’ over de gerechtjes, nagenietend van de wijnen en de gastvrijheid. Met de slappe lach als gevolg toen we later op de avond een puntzak Vlaamse frieten deelden als diner. Ook heerlijk, maar een groter contrast was bijna niet denkbaar.

Mensen, het is dus niet onmogelijk om een reservering te bemachtigen, blijf proberen! Een hele dikke dankjewel aan The Jane voor veel mooie herinneringen, ik hoop tot spoedig ziens.

(Tilburg Culinair, donderdag 22 september 2016)

Het voelt goed om, voor de eerste keer, deel uit te hebben mogen maken van de PR-commissie van Tilburg Culinair! We kunnen terugkijken op een prachtige en zonnige 26^e editie, met als zinnenprikkelend thema Sin & Sense! Vier dagen lang draait het culinaire plein in Tilburg om lekker eten, een goed glas wijn, swingend entertainment en gezellige gasten. Een van mijn kersjes op de taart was toch wel de Patrick Verbunt prijs, vernoemd naar een markant horecaondernemer en mooi mens, die helaas in 2010 overleden is. Het is een prijs die er mag zijn! Ieder jaar wordt het lekkerste gerecht van Tilburg Culinair gekozen door een jury, dit jaar onder voorzitterschap van Gerrit Greveling, voormalig Michelin chef van Chalet Royal (Den Bosch), Meesterkok en wijnspecialist.

De opdracht voor elk deelnemend restaurant was: Serveer dàt gerecht waar je het meest trots op bent! Gedrieën (Gerrit, zijn echtgenote Corry van Doren en ondergetekende) gingen we aan de slag. Het beoordelen van twaalf restaurants lijkt niet zo veel, maar met ‘slechts’ een kwartier per restaurant kan ik je verklappen dat het lekker hard werken is. Elk gerechtje is uitvoerig geproefd en beoordeeld op presentatie, combinatie, bereiding en wijn-spijs combinatie. Het niveau was hoog. Zijn kundige mening, vaak voorzien van sappige anekdotes, aangevuld met onze (consumenten-)beleving leverde uiteindelijk drie mooie winnaars op. Het eindoordeel van Gerrit Greveling loog er dan ook niet om: ’Tilburg Culinair is volwassen aan het worden, de stad ontwikkelt zich enorm op culinair vlak.” Ook prees hij de restaurateurs voor het veelvuldig gebruik van regionale ingrediënten.
Ik heb genoten van de wijze waarop Gerrit Greveling inhoud heeft gegeven aan de Patrick Verbunt prijs; een serieus en eerlijk oordeel, met voor iedere chef aandacht en een hartelijk woord. Ik heb vooral ook genoten van de enorme betrokkenheid en inzet van de chefs en restaurateurs. Trots en met passie, soms strak van de zenuwen, werden de gerechtjes toegelicht, vol spanning werd het proeven gadegeslagen. En  terecht, want als deelnemer aan Tilburg Culinair wil je graag de vermelding van het beste gerecht achter je naam hebben staan!

Zonder te kort te willen doen aan de overige inzendingen deel ik de winnende gerechten met jullie:

1^e prijs, Auberge du Bonheur: Varkenswang l Eendenlever l truffeljus l groentjes van Ut Rooie Bietje

2^e prijs, Taste!: Gepekelde zalm met bereidingen van komkommer en avocado

3^e prijs, Restaurant mooR: Duckface; Marbré van eend en ganzenlever

Dank voor een fantastische en smakelijke avond in goed gezelschap! Dank aan alle chefs en restaurateurs, maar zeker ook aan Corry en Gerrit, voor de bijzonder warme en gastvrije wijze waarop door jullie inhoud gegeven is aan de Patrick Verbunt Prijs 2016!

Pascale Vugts

Oudste is verhuisd naar de campus van Universiteit Twente. Onderweg van Enschede naar huis nemen we afslag Deventer, op zoek naar een leuk restaurant. We kwamen uit bij St. Tropez Gastrolounge, aan de Brink. Een zuidfranse verrassing!
Het terras zit helemaal vol en ziet er gezellig uit. Maar we worden meteen welkom geheten en uitgenodigd binnen plaats te nemen. Aangezien we voor een ‘snelle hap’ komen en niet avondvullend willen dineren doen we dat. We nemen plaats aan een tafeltje bij de prachtige lange bank. Het is binnen nog rustig, maar dat geeft onder de gelegenheid eens rustig om ons heen te kijken. De inrichting is ‘formidable’, met herkenbare en grappige accenten. De sfeer van Zuid-Frankrijk vind je niet alleen terug in de aankleding en de muziek maar ook in de kleding van de medewerkers (Bretonse streep en bretels).

De kaart is divers, veel gerechten worden bereid op de Mibrasa (houtskoolgrill). J. kiest voor de Black Angus bavette met pepersaus (€ 19,75), ik bestel de Couscous salade met aubergine en avocado (€ 12,75). De prijzen doen denken aan die van een gemiddeld eetcafe, maar de gerechten zijn zeker restaurant-waardig! De salade ziet er heerlijk uit, en zo smaakt het ook. Een mooie combinatie van smaken, afgemaakt met olijven en zongedroogde tomaten. De bavette wordt als een soort stroganoff geserveerd; veel saus met paprika en andere groenten. Gelukkig worden de frietjes en kleine salade apart geserveerd. De smaak van het vlees is prima. De bediening is erg vrolijk en attent, wel drie keer wordt ons (door 3 verschillende medewerkers) gevraagd of alles naar wens is. Maar niet op een storende manier, gewoon met een gemeende glimlach. We laten een nagerecht aan ons voorbijgaan, maar sluiten nog wel af met een (goede!) kop koffie.

Gewoon een leuk restaurant, met een verrassende uitstraling en lekkere gerechten voor een hele schappelijke prijs. Ook de ingezette marketing was verrassend! Op tafel lagen twee ‘Groeten uit St. Tropez’ ansichtkaarten met foto’s van Brigitte Bardot. BB in haar mooiste dagen, thuis in St. Tropez! Het idee is simpel: de gast laat de kaart opsturen, de ontvanger kan deze weer inleveren in ruil voor een koffie naar keuze, gratis. De postzegel is ook gratis, daar zorgt de staf van St. Tropez voor. Slim, iedereen bekijkt de foto’s, velen nemen de kaart mee naar huis en een enkeling vult daadwerkelijk de kaart in en laat deze verzenden! Ook was bij de rekening een kleine flyer bijgevoegd waarop het ‘7 days a week’ programma stond; van een Meet Me on Monday (MMoM) tot St. Tropez goes America on wednesday en een verrassings-plateautje op zaterdag bij een bestelling van 5 cocktails. Of dit alle dagen succesvol is weet ik niet, maar het leverde St. Tropez deze zomerse zaterdagavond in ieder geval een full house op met een gezellige en gastvrije sfeer, een prima huidige ranking van 17 (uit 97) op TripAdvisor en zeer tevreden gasten!